Resim alıntıdır...
1985'in güzel bir Mayıs sabahında doğdum. O zamandan beri ÇİRKİNim.
Büyüdüm, okula başladım. ÇİRKİN okulumda sıraya girip, "Ne Mutlu TÜRKÜM" diye bağırırken yine ÇİRKİNdim.Ama bunu hiç ÇİRKİN bulmadım.
ÇİRKİNliğim yüzünden "Polis,hakim, savcı" olamayacağımı öğrendiğimde, 13 yaşındaydım.
Öss tercihi yaparken "Sosyal Bilgiler" öğretmeni olmak istediğimde de hala ÇİRKİNdim. Bu yüzden tercih edilmedim.
Eşim,abim,kuzenim askere giderken de ÇİRKİNlerdi. Ama kimse "Sizin ne işiniz var burada?" demedi.
Bütün ÇİRKİNleri tek tek askere aldılar. Kimse "ses" etmedi.
ÇİRKİN olmaktan hiç utanmadım. Kendimi ÇİRKİNliğim ile kimseye kabullendirmeye çalışmadım. Beni ÇİRKİN olduğum için değil, ben olduğum için sevecek insanlarla kaldım.
Hem neden ben utanayım? ÇİRKİNliğimi sindirmeye çalışanlar, milleti bölenler, ırkçılar utanmıyor da...
Ben ÇİRKİNim arkadaşım! Yedi ceddimizden beri ÇİRKİNim. Bu,ben ölene kadar da böyle devam edecek. Bununla GURUR duyuyorum!
İster yakın ol, ister uzak... Kalana da, gidene de selam olsun...
ÇİRKİN kadından sevgilerle...
